Dus... wat doe ik nu eigenlijk?

"Ah, dus jij bent coach geworden?" Ik krijg die vraag de laatste tijd opvallend vaak. En eerlijk? Ik weet nooit goed wat ik daarop moet antwoorden.

Want als je vandaag zegt dat je coach bent, denken mensen al snel aan iemand die je in zes weken leert hoe je een miljoenenbedrijf opbouwt, je elke ochtend om vijf uur laat beginnen met een ijsbad en belooft dat je na een traject van €10.000 "je beste zelf" bent geworden.

Of aan één van de vele coaches die volgens sommigen "als paddenstoelen uit de grond schieten." Hun woorden, niet de mijne.

En nee. Dat is niet wat ik doe. Ik ben ook geen arts. Ik zal je nooit vertellen welke medicatie je moet nemen, welke diagnose je hebt of welke supplementen je absoluut zou moeten kopen. Daar zijn artsen voor.

En ik ben ook niet "gewoon" een ervaringsdeskundige. Want laat ons daar ook eens eerlijk over zijn. Ervaringsdeskundige zijn, maakt je niet automatisch een goede begeleider. Net zoals een diploma alleen je nog geen warme, empathische professional maakt. Ik geloof dat beide belangrijk zijn: Kennis én ervaring.

Ik ben Kim.

En mijn verhaal begint niet bij een Instagram-filmpje waarin ik plots ontdekte dat ik misschien ADHD heb. Mijn ADHD en Tourette werden al op jonge leeftijd vastgesteld door een neuroloog en psychiater. Geen zelfdiagnose. Geen TikTok-algoritme. Gewoon... een brein dat altijd net iets anders heeft gewerkt. Daardoor leef ik al tientallen jaren met vragen waar veel vrouwen pas op volwassen leeftijd tegenaan lopen.

Hoe ga je om met overprikkeling? Waarom lijkt alles zoveel energie te kosten? Waarom lukt het je om in één dag werk te verzetten waar anderen een week over doen... om vervolgens drie dagen compleet uitgeput te zijn? Waarom voelt "gewoon even ontspannen" alsof iemand je vraagt om spontaan Chinees te spreken?

Ik heb niet op alles een antwoord. Sterker nog. Bij mij weet je nooit helemaal wat de volgende aflevering brengt. Maar ik heb ondertussen wel geleerd hoe complex een anders werkend brein kan zijn. En vooral… hoe weinig we daar eigenlijk over praten.

Daarnaast bracht ik bijna twintig jaar door in HR.

Van recruiter. Tot HR Business Partner. Tot manager.

Ik werkte mee aan reorganisaties. Cultuurtrajecten. Veranderingsprocessen. Leiderschap. Beleid.

Ik zag duizenden mensen functioneren op de werkvloer. En ik zag ook hoeveel vrouwen zichzelf voorbijlopen zonder dat iemand het merkt. Omdat ze blijven presteren. Blijven glimlachen. Blijven oplossen.

Tot het lichaam op een dag beslist dat het genoeg is geweest.

Hoogfunctionerend.

Dat is een woord dat de laatste jaren steeds vaker opduikt. En ik herken mezelf daar sterk in.

Mijn brein werkt snel. Associatief. Creatief. Ik zie verbanden waar anderen ze soms nog niet zien.

Niet beter. Gewoon anders.

En als je dat combineert met hoogbegaafdheid, spreken sommigen over "dubbel bijzonder".

Eerlijk? Ik heb altijd een beetje moeten lachen met die term. Alsof je een exclusieve wijn bent. Of een Pokémonkaart.

Want "hoogbegaafd" roept nog altijd vreemde beelden op. Mensen denken aan wandelende encyclopedieën.

Aan Einsteins. Aan kinderen die op hun vierde al kwantumfysica begrijpen. Terwijl hoogbegaafdheid zoveel meer is dan een hoog IQ.

Het gaat vaak ook over intens voelen. Snel denken. Patronen zien. Perfectionisme. Een sterk rechtvaardigheidsgevoel.

Creativiteit. Overprikkeling. En... een enorme mentale motor die soms maar moeilijk uitgeschakeld geraakt.

En precies daar wil ik het verschil maken.

Niet door mezelf als expert op een podium te zetten. Maar door gesprekken te openen die we veel te weinig voeren.

Door taboes bespreekbaar te maken. Door informatie toegankelijk te maken. Door herkenning te creëren.

Door vrouwen te laten denken: "Wacht eens... ik ben dus niet de enige."

Dus wat ga ik doen?

Ik ga schrijven. Veel schrijven: Blogs. Artikels. Columns.

Ik ga lezingen geven. Workshops ontwikkelen. Opleidingen maken. Podcastafleveringen opnemen. Gesprekken voeren. Bedrijven inspireren.

En vooral… een plek creëren waar vrouwen zich niet voortdurend moeten bewijzen.

Geen community waar iedereen elkaar vertelt hoe succesvol ze zijn. Maar eentje waar je ook mag zeggen: "Vandaag lukt het even niet."

Waar je niet altijd de sterke vrouw hoeft te zijn. Waar je niet voortdurend beslissingen moet nemen. Waar je niet altijd "aan" moet staan.

Waar je gewoon even mag landen.

Wat ik je niet ga beloven

Ik ga je niet beloven dat je leven na zes weken compleet veranderd is. Ik ga je niet vertellen dat je met één ochtendroutine al je problemen oplost.

Ik ga je geen onrealistische succesformules verkopen. Het leven werkt nu eenmaal niet zo.

Wat ik wél beloof? Eerlijkheid. Nuance. Humor. Wetenschappelijk onderbouwde informatie waar dat nodig is. Ruimte voor kwetsbaarheid. En vooral… het gevoel dat je niet alleen bent. Want soms is dat precies waar verandering begint. Niet bij een stappenplan. Maar bij iemand die eindelijk zegt: "Ik begrijp je."