Neurodiversiteit is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een veelbesproken onderwerp. Op sociale media verschijnen dagelijks video's over ADHD, autisme en hoogbegaafdheid. Boeken over neurodivergentie staan in de bestsellerlijsten en steeds meer mensen herkennen zichzelf in verhalen die jarenlang nauwelijks aandacht kregen. Die evolutie is waardevol. Ze zorgt ervoor dat thema's waar vroeger veel schaamte rond hing eindelijk bespreekbaar worden. Tegelijk merk ik dat de toenemend

"Jij kan dat wel.""Jij bent altijd zo sterk.""Jij regelt dat wel." Het zijn complimenten die veel vrouwen regelmatig te horen krijgen. Ook ik heb ze jarenlang beschouwd als een teken dat ik het goed deed. Tot ik me begon af te vragen wanneer "sterk zijn" eigenlijk een verwachting werd in plaats van een keuze. Want hoe vaker mensen ervan overtuigd zijn dat jij alles aankunt, hoe kleiner de kans wordt dat iemand nog vraagt hoe het écht met je gaat. Sterke vrouwen krijgen vaak b

"Ah, dus jij bent coach geworden?" Ik krijg die vraag de laatste tijd opvallend vaak. En eerlijk? Ik weet nooit goed wat ik daarop moet antwoorden. Want als je vandaag zegt dat je coach bent, denken mensen al snel aan iemand die je in zes weken leert hoe je een miljoenenbedrijf opbouwt, je elke ochtend om vijf uur laat beginnen met een ijsbad en belooft dat je na een traject van €10.000 "je beste zelf" bent geworden. Of aan één van de vele coaches die volgens sommigen "als pa

En waarom "maar jij doet dat toch allemaal goed?" misschien wel de meest pijnlijke zin is die je tegen hen kan zeggen. Als ik één euro kreeg voor elke keer dat iemand tegen me zei: "Maar jij bent toch sterk?" ...dan had ik ondertussen een strandhuis gekocht. Met een poetsvrouw. En een tuinman. En iemand die eindelijk eens mijn wasmand leegmaakt. Want dat is het gekke aan hoogfunctionerende vrouwen. Van buitenaf lijken ze alles onder controle te hebben. Ze hebben een carrièr